١- خطبه دوم رهبر انقلاب در روز "عید" با بغضی گلوگیر همراه شد؛ آن گونه که سخن گفتن را نیز به شماره انداخت. رهبر انقلاب که پیش‌تر در پیامی فتواگونه امت اسلامی را به امداد مسلمانان پاکستان فراخوانده بودند، این بار نیز بحث پاکستان را پیش کشیدند و آن گاه که حرف از روزه داری مهموم به میان آمد، خطابه را به دست بغض سپردند تا حزن همراه بارانی از اشک، فضای دانشگاه تهران را در آغوش بکشد و آن بغض همان بود که نیمه در قنوت نماز هم شکست...

2- قدر هر کلامی را به شأنش می سنجند و توجه دادن به مسائل دنیای اسلام از آن حیث که از سوی ولی فقیه مسمانان جهان و تاکیداً خطاب به همه مسلمانان صادر شد، از قدری فراتر نسبت به پیام یا اظهار نظر عادی برخوردار است و در واقع باید این مهم را از منظری بلندتر نگریست.

3- سخنان رهبر انقلاب در دیدار با دانشجویان با بیان یک تذکر کلیدی همراه شد و آن اصلی- فرعی کردن مسائل بود. از این پس بود که برخی مدام می پرسیدند کدام مسئله اصلی است و کدام فرعی و انگار بیانات رهبر انقلاب نوعی پاسخ به این سوالات نیز بود؛ چه آنکه ایشان از پاکستان با عنوان فوری ترین مسئله امت اسلامی یاد کردند و از فلسطین با عنوان مسئله اول جهان اسلام.

4- آنان که باور امت اسلامی را در دل دارند، مرزهای جغرافیایی را در تعریف مسائل برنمی تابند. تعارض دو نوع باور در همان شعار "نه غزه، نه لبنان؛ جانم فدای ایران" و شعار "هم غزه، هم لبنان، جانم فدای اسلام" خود را نمایاند. در این تعارض شفاف البته انتخاب آسان می شود. اما باید در نظر داشت داعیه داران امت جهانی اسلام، مسائل جهان اسلام را به همان نسبت، مسائل خود نیز می دانند و این بدین معنی است که اگر اکنون چنین نگاهی به مسائل جهان اسلام که بغض رهبری را هم موجب می شوند، در میان ما وجود ندارد، باید بپذیریم از آن افق ها و آن باورها به همان نسبت فاصله گرفته ایم.

5- پاکستان با جمعیتی در حدود 172 میلیون نفر، ششمین کشور پرجمعیت جهان به شمار می آید و نیز دومین کشور دارنده بیشترین جمعیت مسلمان. کشوری که چون ایران عنوان "جمهوری اسلامی" را با خود به همراه دارد و طی سال های اخیر فراز و نشیب های زیادی را پشت سر گذاشته است؛ کشوری که هنوز هم مورد حملات پراکنده آمریکا به بهانه مبارزه با طالبان است. از ابتدای سال 2010 تا اکنون هواپیماهای بدون سرنشین آمریکایی بیش از 50 بار مناطق قبیله نشین شمال غرب پاکستان را هدف گرفته اند. چندی پیش نتایج یک نظرسنجی رسمی آمریکایی نشان داد 59 درصد مردم پاکستان آمریکا را دشمن خود می دانند. و اکنون مجالی فراهم شده است برای آمریکا تا به بهانه امدادرسانی به مردم پاکستان جای پای خود را در این کشور محکم کند و موقعیت خود را بازستاند.

در واقع اشاره رهبر انقلاب به همین مسائل بود؛ آنجا که فرمودند: «ما از بى‌ثباتى سیاسى پاکستان نگرانى داریم. قدرت‌هاى متجاوز و سلطه‌طلب از این وضعیت دارند استفاده می‌کنند، فرصت‌طلب‌ها دارند سوءاستفاده می‌کنند. بعضى از دولت‌هاى متجاوز می خواهند پاکستان را به پادگان نظامى خودشان تبدیل کنند...» ایشان در پیام خود نیز تاکید کردند: «ملت مسلمان پاکستان در حالی با این مصیبت بزرگ مواجه است که نیروهای اشغالگر و متجاوز آمریکایی مستمراً با دستاویز قرار دادن بهانه‌های واهی، خاک این کشور اسلامی را در معرض تاخت و تاز قرار می‌دهند.»

6- چندی پیش بود که جان کری رقیب انتخاباتی جورج بوش و رییس کنونی کمیته روابط خارجی سنای آمریکا راهی مناطق سیل زده جنوب ایالت پنجاب شد تا ضمن بازدید در کنفرانس خبری مشترک با آصف علی زرداری رییس جمهور پاکستان از کمک های ایالات متحده آمریکا به عنوان بیّنه ای بر نوع دوستی این کشور سخن به میان آورد و بعد با صراحت تمام تاکید کند: «کمک های آمریکا به پاکستان بیانگر این حقیقت است که ایالات متحده در حال ایجاد "روابط دو جانبه قوی" با این کشور است.»

7- آنچه در ورای کمک های به اصطلاح نوع دوستانه آمریکایی ها رقم می خورد، بسط و توسعه هژمونی ایالات متحده است. در واقع آمریکا برای آنکه قدرتی هژمون باشد، نیازمند بسط سلطه فرهنگی، سیاسی، نظامی و اقتصادی خود است و در ورای این همه، نوعی مشروعیت بخشی جهانی را نیز طلب می کند. اگر ایران به حیات خلوت آمریکا در آمریکای لاتین سرک می کشد تا بنیاد ظلم را برکند، آمریکا نیز متقابلا با نقش آفرینی در پاکستان و افغانستان و عراق درصدد توسعه سلطه خود است و این همان چیزی است که ورای شعار به ظاهر زیبای کمک های انسان دوستانه رقم می خورد.

8- اکنون به نظر می رسد توجه بیش از پیش به موضوعات و مسائلی که رهبر انقلاب از آن ها با عنوان فوری ترین یا مهمترین موضوع مسلمانان سراسر جهان نام می برند، ضروری است. رهبر انقلاب فرمودند: «مردم ما باید همت کنند. دولت جمهورى اسلامى کمک‌هایى کرده است، بعضى از مردم کمک‌هایى کرده‌اند، لیکن اینها کافى نیست، بیشتر باید کمک کنیم. این وظیفه‌ى همه‌ى ماست. برادران مؤمن ما، برادران مسلمان ما در آنجا دچار یک چنین مصیبت بزرگى شده‌اند. این فقط خطاب به شما ملت ایران نیست، خطاب به همه‌ى دنیاى اسلام است، خطاب به همه‌ى ملت‌هاست، خطاب به همه‌ى مسلمان‌هاى کشورهاى مسلمان است، خطاب به کنفرانس اسلامى است؛ همه باید همت کنند، باید کمک کنند. جمع شده‌اند، گفتند حالا یک میلیارد، دو میلیارد! کو این نیاز عظیم این ملت؟! با این چیزها تأمین نمی‌شود. پاکستان ضربه‌ى سختى خورد. هر مقدارى که می‌توانیم، باید کمک کنیم. خداوند کمک کند که بتوانیم، هر مقدارى که می‌توانیم؛ این مسئله‌ى مهمى است.»